Μετά το 1 = 2, να και το ... 5 = 4!

Πού βρίσκεται το λάθος; Αν υπάρχει, βέβαια!!! 
Και τότε ... κρίμα τα πτυχία μας!!!

Δέστε εδώ ότι 1 = 2! 

Πριν φύγει ο Αύγουστος...

... νιώθω έντονα την ανάγκη να τον τραγουδήσω!

Μια βδομάδα ακόμα! Και μετά, η ρουτίνα ξαναρχίζει! 

Καλό υπόλοιπο του Αυγούστου, λοιπόν!

                                                                                               Κάντε κλικ στην εικόνα

Αύγουστος!

Βάζεις ... στοίχημα;

Προκαλέστε τους φίλους σας να μεταφέρουν από ένα ποτήρι κρασιού σε ένα άλλο ποτήρι μια μικρή ντοματούλα, χωρίς να την αγγίξουν! 

Τι είπατε; Γιατί να το κάνετε αυτό; Μα ... έτσι! Απλά! Για ... χάζι! Γιατί αυτοί δεν μπορούν να το κάνουν, ενώ εσείς μπορείτε! Τι άλλο θέλετε; Χε χε!!!

Για να μην τα πολυλογώ, ασφαλώς και δεν θα τα καταφέρουν, εκτός και αν σκύψουν και πάρουν την ντομάτα με το στόμα τους! Ξεκαθαρίστε από την αρχή ότι αυτό δεν γίνεται! Η ντομάτα δεν πρέπει να ακουμπήσει σε κανένα μέρος του σώματός σας!

Λοιπόν, με ποιο τρόπο θα τους εκπλήξετε εσείς;

Δέστε πιο κάτω!!!

Το πείραμα του Μίλγκραμ. Πώς η υπακοή γίνεται τυφλή...

Τον Ιούλιο του 1961, ο Αμερικανός ψυχολόγος Στάνλεϊ Μίλγκραμ (Stanley Milgram), πραγματοποίησε ένα πείραμα στο Πανεπιστήμιο του Γιέιλ των Ηνωμένων Πολιτειών, με σκοπό την μελέτη της αντίδρασης των ανθρώπων, όταν αυτοί καλούνται να εκτελέσουν εντολές κάποιας εξουσίας ή αυθεντίας, που έρχονται σε σύγκρουση όμως με την συνείδησή τους.

Το ηθικό ερώτημα, αν πρέπει κανείς να υπακούσει τις εντολές, όταν έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με την συνείδησή του, τέθηκε από τον Πλάτωνα, δραματοποιήθηκε στην «Αντιγόνη», και έχει υποστεί φιλοσοφική ανάλυση σε κάθε ιστορική εποχή. Συντηρητικοί φιλόσοφοι υποστήριξαν, πως η δομή της κοινωνίας απειλείται από την ανυπακοή, ακόμα κι όταν οι πράξεις που υποδεικνύουν οι αρχές είναι ύποπτες και επιλήψιμες. Από την άλλη, οι ανθρωπιστές τονίζουν την υπεροχή της ατομικής συνείδησης σε τέτοια θέματα, επιμένοντας ότι η ηθικές κρίσεις του ατόμου πρέπει να υπερισχύουν της αρχής, όταν αυτές βρίσκονται σε σύγκρουση.

Αφιέρωμα στην Παναγία

Η πιο «όμορφη» γυναίκα

Λίγα τα γεγονότα της ζωής της Παναγίας που είναι γνωστά και καταγραμμένα. Πολλή η αγιότητα που αποκαλύπτεται. Σε καμιά άλλη ανθρώπινη ιστορία δεν βρίσκουμε τόσους κρυμμένους θησαυρούς αρετής και αγίου υποδείγματος σε τόσο λίγα γεγονότα. Κάθε στιγμή της ζωής της «Κεχαριτωμένης» εκπέμπει φως, για να βρίσκουμε κι εμείς τον δρόμο να φτάσουμε κοντά στον Θεό, να πάρουμε κι εμείς λίγη Χάρη.

Η αγνότητά της λάμπει στα Εισόδια και τον Ευαγγελισμό. Είναι η Παναγία ο «καθαρότατος ναός του Σωτήρος». Αυτή η τέλεια καθαρότητα ψυχής και σώματος προσήλκυσε τη Χάρη του Θεού και την έκανε άξια να γίνει «η χώρα του Αχωρήτου», να γίνει η Μητέρα του Υιού του Θεού.

Αυτή η αγνότητα, που θυμίζει τα πολύ μικρά παιδιά, στην Παναγία συνδυαζόταν με τη σύνεση και τη φρόνηση, που συνήθως ταυτίζεται με την ώριμη ή και τη γεροντική ηλικία. Η πολύ λογική ερώτηση «πώς έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω;» στην είδηση που της έφερε ο Αρχάγγελος ότι θα γεννήσει Υιόν, η προσπάθειά της να εξιχνιάσει ότι αυτά που έβλεπε και άκουε ήταν από τον Θεό και όχι μια δαιμονική απάτη, δείχνουν μια πνευματική ωριμότητα που υπερβαίνει τη συνηθισμένη για την ηλικία της Παναγίας.